حضرت ديده مىشد كه نشانه آينده‌اى بزرگ و درخشان بود ، و خير و بركت در قبيله حليمه كه دايه و مرضعه‌ى آن حضرت بود ظاهر گشت . تا سن هشت سالگى كفالت و خدمتگزارى پيغمبر با جدش عبدالمطلب بود ، پس از آن بر حسب وصيّت عبدالمطلب به عمويش ابوطالب واگذار شد ، و ابوطالب تا زنده بود از خدمت و حمايت آن حضرت كوتاهى نكرد . فصل دوم : دوران بعد از كودكى تا بعثت در اين دوره آن حضرت به اخلاق كريمه و عفت و پاكدامنى ، تواضع ، جود و بخشش ، و بزرگوارى و مخصوصاً صداقت و امانت معروف و مشهور شد تا حدّى كه او را محمّد امين لقب دادند ، و در هنگام اختلاف قبايل بزرگ عرب بر سر نصب حجرالاسود كه نزديك بود آتش جنگ بزرگى شعله‌ور شود همگان آن حضرت را به حكميّت و داورى قبول كردند ، با تدبير حضرت ، آن اختلاف بزرگ مرتفع ، و تمام قبايل راضى و خشنود شدند ، در اين دوره هرگز از آن حضرت كار لغو و شركت در عمل لهوى ديده نشد . مردم را به ضيافت ، و ميهمانى دعوت مىفرمود ، و يتيمان را كفالت و پرستارى مىكرد . به بينوايان و درماندگان و افتادگان كمك مىنمود و مظلومين را يارى مىكرد و در حلف الفضول آن پيمان مقدسى كه به ابتكار بنى هاشم مخصوصاً زبير عموى پيغمبر براى جلوگيرى از تجاوز و ظلم در خانه‌ى عبدالله بن حُدغان بسته شد صميمانه شركت فرمود ، و بعدها نيز آن پيمان و ياد آن همكارى را گرامى